کاش می شد به گناه  قتل یک انسان

معصیت کار ترین باشم

و به کفاره ی این "جنایت "

از جهنمیان لعیم

تا بر بضاعت ناچیز این دوزخ پوشالی

جهنمی تازه بر پا کنم

از جنس  " فاصله هایم تا تو "

از ترکیب " بی تو بودن "

" بی تو نفس کشیدن "

که بریانی اینگونه شکنجه گاهم من

و زخم دار این چنین  بشارتی  

 

که جانم حلال خشونت  الله

و جرثومه گان دوزخیش

که چه کودکانه  سرب می پاشند و درد می گسترند

که چه   "کودکانه آتشی"    بر پا ساخته اند

و براستی در تمام این گستره ی  احمقانه

جایی برای  اندوه من نیست؟

و شکنجه ای به ابعاد من؟

 

 

بر یادمان کوچک نگاهت

گل بوسه می کارم

تا به رسم هر شب

به فردا برسم