پرواز كن
تا من
كه تا سينه
در خاكم
و زورم به اشتهاي زمين نمي رسد
و سايه ي كركس ها را مي شمارم
كه لحظه هاي احتضار مرا سر مي كشند
و وسوسه ي جسمم را آواز مي كنند
من ،
در اين چسبناكي تقدير،
بر سراب چشمان تو چنگ ميزنم
پرواز كن
تا من
و عروجم را
ازين خاك عقيم پس بگير
با تو
آسمان را دگر باره بياد مي آورم
و پرواز را
پرواز كن
تا من
+ نوشته شده توسط آناهيتا در سه شنبه 14 مهر1388 و ساعت
17:0 |
