درختان

 

بی ریشه قد می کشند

 

پلکهای دود زده ی پروانه

 

سوخته از  نفرین شمع سیاه نفرت

 

بچه های آفتابی

 

گرفتار سایه های بی دیوار

 

غزلهای مجرم

 

متهم به یاوه

 

خرافات از خورجین دیروز سرک می کشد

 

بوی شب می آید

 

بوی مذهب

 

بوی خون

 

درختان بی ریشه

 

تبر به دست

 

به حکم گزمه ی خونخوار شهر

 

به کشتن رازقی

 

شب در شریان خورشید جاریست

 

صبح نزدیک است

 

بیداری آنسوتر

 

کسی باید که نخوابد.

 

 

 

 

حوا

 

 

 

 سيب

 

آغاز من بود

 

و بهشت

 

فاصله ي بين من و تو

 

 اکنون

 

 دور از همه غوغاها و

 

 رسواييها

 

 به خاطره ي نمناک نگاهم

 

 خورشيد نمي تابد

 

و من

 

 همچنان بدوش ميکشم

 

 طعنه ي آدم را .

 

 

 

 

 پی نوشت:

دوستان گرامی بدلیل وجود فردی که دچار بیماری روحی و روانی شدیدی هست و این وبلاگ را با خانه ی خودش اشتباه گرفته است و بمن توهین میکند و همچنین به دوستان من ،قسمت نظرات را غیر فعال میکنم .اگر نقدی دارید خوشحال میشوم از طریق ایمیل آنرا با من مطرح کنید. با سپاس