وقتی به تو نگاه می کنمآن گاه که به تو می اندیشم
ذرات وجودم متبلور مي شودقلبم به شروع به تپيدن مي كند
من نا آرامم
و تو آن حس غريب
چشمانت حكايت از اندوه تنهايي دارندو لبهايت به سكوتي مبهم تن داده اند
ولي من آن فرياد را مي شنوم و در آن اميدمكه روزي با تمام ذرات وجودم سكوتت را فرياد زنم
اي غزال چمنزار احساس گنگ
اي چشمه جوشان محبتتو چه معصومانه نگاهت را به من دوخته اي
بگو برايت چه كنم؟
بگو برايت چه بگويم؟
خداي رااين چه حسي است؟
سكوت را بشكن و پاسخگوي نگاهم باش.+ نوشته شده توسط آناهيتا در پنجشنبه 26 خرداد1384 و ساعت
15:58 |
